Wie ben ik?
Mijn naam is Marie-José van de Kimmenade. Geboren in het hart van de Peel in Helmond. In ons gezin was het altijd druk, want er liepen altijd overal mensen in en uit doordat de zaak van mijn vader aan huis was. Ouders en broers en zussen, werkvolk, vriendjes, familie, etc. Dat gaf mij (achteraf terugkijkend) veel onrust, want ik pikte al die emoties van anderen op en maakte ze tot de mijne.
Een lastige eigenschap waar je als kind niet blij mee hoeft te zijn! Ik kon daar slecht mee omgaan en slikte al die emoties in.
Ik dacht ook altijd dat dit mijn gevoelens waren en vond dat meestal niet prettig om te voelen. Daardoor had ik last van eczeem en allergieën, van mijn oren en ik was altijd verkouden. Ik was één grote brok onrust en mager als een lat. Ik at slecht en was snel afgeleid en zeer beïnvloedbaar en zeer onrustig. ‘Zit eens stil!’ was een kreet die vaak tegen me gezegd werd! Kortom, ik wilde liever niet op aarde zijn.
Daarbij kwamen ook nog eens een aantal eigen trauma's zoals een geboortetrauma en een een traumatische ervaring op mijn 3e jaar. En, een aantal familiedrama’s zoals mijn moeders langdurige afwezigheid door ziekte, een zwaar ongeluk van mijn broer die in coma raakte, mijn vaders dood toen ik 11 jaar was, allerlei andere pechdingen en persoonlijk drama’s zoals vaak gepest worden op school en nooit er echt bij horen.
Ik had altijd het gevoel dat ik van een andere planeet kwam. Dit maakte dat ik me opsloot in mezelf en niet durfde te leven en niet mezelf kon zijn. Ik wilde er dolgraag bijhoren, maar het was altijd alsof ik van een ander land kwam met andere gewoontes en gebruiken: je verstaat wat ze zeggen, maar begrijpt de finesses en de grapjes niet echt helemaal. Kortom, wat ik ook deed, ik hoorde er nooit echt bij.
Zo groeide ik op en zocht moeizaam mijn weg in het leven. Altijd zoekend naar goedkeuring en waardering. Dat al mijn lichamelijke klachten daar mee te maken hadden kwam nooit in me op.
Ik dreef nog verder van mezelf af door een partner te kiezen die toen precies bij me paste en me helemaal aanvulde: ik liet over grenzen gaan en hij was grenzeloos. Ik kon niet met ruzies omgaan en hij vertelde dat ruzie betekende dat je van elkaar hield. Zoals ik al zei, hij paste perfect bij me.
Dat zorgde voor meer drama’s en trauma’s dan ik aankon.
Een van die drama’s had direct tot gevolg dat ik totaal instortte en in een crisisopvang terecht kwam samen met mijn kind. Dat heeft mijn leven totaal en voorgoed veranderd. Ik heb daar het inzicht gekregen dat ik mijn leven door angst en door anderen liet bepalen. Ik leerde stap voor stap meer in mijn kracht te gaan staan. Het gevolg daarvan was dat ik besloot het roer radicaal om te gooien en de hulpverlening in te gaan. Ik wilde dat gevoel van bevrijding van die zware lasten van het leven ook anderen laten ervaren.
Ik heb toen eerst de studie psychosociaal werkende (SPSO) gedaan en vervolgens de opleiding tot psychodynamisch therapeut. (Atma instituut) In diezelfde tijd ben ik in aanraking gekomen met Reiki en andere healingvormen.
Ik laat steeds meer los en kom steeds dichter bij IK BEN. Ik laat mij steeds minder op negatieve wijze persoonlijk raken door anderen. Ik erken nu dat ik helemaal perfect ben precies zoals ik ben. Dat alle acties goed zijn en dat er geen fout bestaat. ‘Fout’ is een uitvinding van ego, die bang is opzij gezet te worden als hij het niet meer voor het zeggen heeft. die heeft altijd scenario's klaar voor wat er kán gebeuren als je.....en die fluistert hij je dan in. die van mij was altijd overactief :-)
In overgave leven en loslaten is mijn levensthema. Steeds ruimer en lichter wordt het in me, tot ik vanzelf opstijg en weer naar huis ga. Naar waar ik vandaan kom, naar het Licht. Maar dat duurt hopelijk nog wel even!